Tja, wat moet ik hier nu van vinden? Aan de ene kant is Imperium van Robert Harris best een heel aardig boek, goed voor een aantal uur vermaak, aan de andere kant heb ik meerdere malen het gevoel dat het historisch gezien niet heel erg klopt. Bovendien is het boek ondanks de kwalificatie literaire thriller geen moment spannend.
Imperium is het verhaal van Marcus Tulius Cicero, opgetekend door zijn persoonlijk secretaris, de slaaf Tiro. Dit eerste deel van wat een trilogie moet worden gaat over de periode 79 tot 64 v.Chr. Het eerste deel van Imperium draait om de rechtszaak tegen de corrupte gouverneur Verres en de verkiezing van Cicero als aediel, in het tweede deel vecht Cicero om één van de twee consul titels en tegen een corrupte samenzwering, tevens worden de eerste lijnen uitgezet die uiteindelijk zullen leiden naar de burgeroorlog en de val van de Romeinse republiek.
Het zijn vooral de uitspraken van de diverse hoofdrolspelers die gevoelsmatig niet kloppen. Als Pompeius spreekt over de dreiging van piraten zegt hij zinnen als: “De aanval op Ostia was een keerpunt in de geschiedenis van Rome”, “Deze zeerovers zijn een nieuwe slag meedogenloze tegenstanders, zonder regering om hen te vertegenwoordigen en zonder verdragen die hen ergens aan binden”, “Ze vormen een wereldwijde plaag, een parasiet die moet worden uitgeroeid, anders zal Rome - ondanks zijn grote militaire overmacht - nooit meer veiligheid of vrede kennen”, om vervolgens zijn plannen te ontvouwen: “Alle opgepakte zeerovers komen onder Romeinse jurisdictie te vallen. Een heerser die zijn medewerking weigert zal als vijand van Rome worden beschouwd. Wie niet voor ons is, is tegen ons.” Alsof George Bush zelf aan het woord is.
Vero heeft later in het boek ook nog eens kritiek op senatoren die niet in staat zijn zelf hun speeches te schrijven:
Tegenwoordig hebben de meeste senatoren uiteraard een paar slaven in dienst om hun redevoeringen voor hen te schrijven; ik heb zelfs gehoord dat er bij zijn die niet weten wat ze gaan zeggen tot ze de tekst in handen krijgen - hoe dat soort lieden zichzelf staatsman kan noemen, ontgaat me.
Dan moet ik wederom aan George Bush denken. En de manier waarop de senaatsvergaderingen omschreven worden lijken verdacht veel op hoe het in het Britse lagerhuis er aan toe kan gaan, ieder moment verwacht je dat er iemand “hear, hear” gaat roepen.
Maar ondanks dat sommige personages zich moderner presenteren dan ze volgens mij in werkelijkheid waren blijft het een prachtig stuk geschiedenis dat tot leven komt. En natuurlijk komt ook de Verkiezingshandleiding van Quintus Cicero aan bod, die hij schreef ter voorbereiding op de consul verkiezingen:
Quintus besteedde die winter een hoop tijd aan het opstellen van een Verkiezingshandboek, de neerslag van zijn broederlijke adviezen aan Cicero, waaruit hij als het maar even kon citeerde alsof het om Plato’s De Staat ging.
Quintus was erg trots op zijn Handboek en vele jaren later liet hij het zelfs publiceren, tot afgrijzen van Cicero, die ervan overtuigd was dat politieke roem het, net als kunst, moet hebben van het verhullen van alle listigheden die erachter schuilgaan.
Dat vind ik altijd wel mooi, als de verschillende boeken in mijn kast met elkaar verbonden zijn. Ondanks de kritiek ben ik dan ook zeer benieuwd naar het vervolg op Imperium.
(Robert Harris - Imperium)
