Het werd Zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming. 5 verhalen over ontheemden in een wereld waarin slechts het recht van de sterkste geldt. Nederland in de jaren van de wederopbouw. Gekookte andijvie, een gehaktbal bij de snackbar en een saucijzenbroodje uit de automatiek. Een man, met nare karaktertrekjes, leeft bij zijn hospita en zoekt in zijn vrije tijd wanhopig naar een vrouw. Een psychisch verwarde vrouw leeft in de paar uur dat de oppeppende middelen hun werk doen. Een oude man beleefd rampspoed en ellende in de laatse paar uur voor zijn dood. Een arbeider drinkt zich klem en ziet zijn vrouw doodgereden worden door een fietser. Een winkelier en een postbode kibbelen over een zakmes en verdwalen.
Zwaarmoedige verhalen indeed. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, maar bij Heere Heeresma valt er ook zo verdomd weinig te lachen. De flaptekst spreekt over stijlmiddelen als ironie en karikatuur, maar die zijn mij volkomen ontgaan. Voor moderne, jonge blije mensen luidt de ondertitel bij de filmeditie. Blijkbaar ben ik ouderwets.

(Heere Heeresma – Zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming)