You are currently browsing articles tagged Hollander. Loes den.
Klassieke whodunit met levensechte karakters. Ook als de dader uit een film (de Hitchcock klassieker Psycho) blijkt te zijn weggelopen weet Loes den Hollander verrassend origineel te blijven. Net als eerder bij Naaktportret is Dwaalspoor een boek dat heerlijk weg leest, korte hoofdstukjes die je als een doos bonbons wegvreet. Het mag dan niet vullen, lekker is het wel!
(Loes den Hollander - Dwaalsppor)
Het moeilijkste aan recenseren is nog altijd de eindbeoordeling. Zeker als je de schrijver ook nog eens kent, ook al is het maar van een forum. Naaktportret van Loes den Hollander is niet erg geslaagd als thriller, maar erger nog is de onwerkelijke hoeveelheid leed die over de hoofdpersoon heen gestort wordt. Bovendien worden er veel te veel personages bijgehaald, de twee fietsende advocaten voegen bijvoorbeeld niets toe.
Loes den Hollander vertelde dat ze het verhaal in 2005 schreef, in 2006 herschreef en dat in 2007 nog eens deed. Ik denk dat het nóg wel een keer herschreven had mogen worden. Zo’n 70-80 bladzijde minder en het was vermoedelijk een beter verhaal geweest.
Waarom dan toch vier sterren? Omdat het me zelden gebeurd dat een boek zo op mijn emoties inspeelt dat ik het weg leg. Omdat het boek na lezing nog dagen in mijn hoofd rond blijft spoken. Omdat Loes den Hollander een vlotte schrijfstijl heeft. En ja, misschien wel omdat ik Loes den Hollander van een forum ken, en haar kort gesproken heb tijdens de boekpresentatie van Naaktportret.
(Loes den Hollander - Naaktportret)
