Dat is toch mijn favoriete type thriller: politieman van vlees en bloed, geen type “onverwoestbare superheld”, puzzelt naar de oplossing van een misdaad, en de lezer puzzelt mee. Denk aan Wallander, aan Morse, aan Rebus.
Ik val in herhaling. Als ik thrillers lees heb dat gevoel ook wel eens. Weer een dooie, en weer gaat de gescheiden, en enigszins zwaarmoedige, politieman de zaak oplossen. Zo ook in Moordkuil van Arnaldur Indriðason. Maar wat een goed boek is dat! En wie klaagt er dan nog over herhaling?
Op een bouwplaats wordt een skelet gevonden, en rechercheur Erlendur wil uitzoeken van wie dat is, en wat er gebeurd is. Afwisselend wordt het verhaal verteld van Elendur en zijn zoektocht in het heden, en het verhaal van Grímur die zijn vrouw mishandeld en zijn gezin terroriseert zo rond de tweede wereldoorlog. Heel langzaam komen deze twee verhaallijnen uit heden en verleden bij elkaar. En dan is er ook nog de dochter van Elendur die in coma ligt in het ziekenhuis, een mooie gelegenheid om het karakter Elendur nog wat meer uit te diepen. Geschiedenis, sociaal drama en thriller ineen. Spannend tot de laatste bladzijde, de vijf sterren in de VN Thrillergids zijn niet meer dan terecht.
(Arnaldur Indriðason - Moordkuil)
