Terwijl in Berlijn gevierd wordt dat de muur twintig jaar geleden is gevallen, lees ik De terugkeer van de geschiedenis van Robert Kaplan.
In de jaren direct na de Koude Oorlog leek zich het aanlokkelijke perspectief te openen van een nieuwe internationale orde waarin natiestaten versmolten of volledig verdwenen, ideologische conflicten wegvielen, culturen zich vermengden en er steeds meer ruimte ontstond voor vrije handel en communicatie. De moderne democratische wereld wilde geloven dat met het einde van de Koude Oorlog niet slechts één strategisch en ideologisch conflict beëindigd was, maar dat álle strategische en ideologische conflicten ten einde waren gekomen. Volkeren en hun leiders hunkerden naar ‘een getransformeerde wereld’.
Maar dat was een illusie. De wereld is niet getransformeerd.
In een scherpe analyse toont Kagan, een neoconservatieve denker en iemand wiens ideeën van invloed waren op het beleid van president Bush, de stand van zaken bij de verschillende grootmachten, de te verwachten botsingen tussen democratieën en autocratieën, en de strijd van moslimfundamentalisten. En dat alles kort en bondig in heldere taal. Ik zal in de nabije toekomst nog vaak terugdenken aan dit boekje bij berichtgeving over internationale betrekkingen.
(Robert Kagan - De terugkeer van de geschiedenis)
