Het was een klein fragment in De wind door het sleutelgat, in het verhaal over de huidman, waardoor ik aan de Tommyknockers moest denken.

‘Een scheur in het zout en een groen licht dat erdoor naar buiten scheen. Eerst fel en daarna zwak. Fel, zwak. Als een hartslag. En… het praat tegen je’

Als ik vervolgens in de bibliotheek het boek tegenkom blijkt het zich in Haven af te spelen. In de hoop dat Tommyknockers meer duidelijk maakt over de televisieserie Haven dan het boek waarop dat gebaseerd is, De Colorado Kid, besluit ik het te herlezen.

In mijn herinnering las ik het boek toen ik een jaar of 15, 16 was. Tommyknockers, toen nog gewoon De gloed geheten, verscheen echter pas in 1988 in vertaling. Ik moet dus 17 of 18 geweest zijn toen ik het voor het eerst las, en misschien nog iets ouder. Dat gebeurt mij dus vaker.

Uiteindelijk viel het herlezen, zoals ook wel vaker, tegen. Om te beginnen is het Haven uit Tommyknockers een ander Haven dan dat uit de televisieserie. Niet erg, wel jammer. Ergens.

Het grootste probleem met Tommyknockers is de structuur van het boek. Het verhaal wordt in drie delen verteld. Het eerste is de ontdekking van de ufo. Het duurt lang voor Bobby en Gard samen zijn en gaan graven. Tot die tijd veel, voor mijn gevoel overbodige, avonturen van een dronken Gard. Zodra deel een dan eindelijk op gang komt stokt het verhaal en begint deel twee, Verhalen uit Haven. Bergen verhalen over het stadje en zijn inwoners. Soms aardig, soms overbodig. In het derde deel tenslotte, na bijna 400 bladzijden, zijn we weer terug bij Bobby en Gard. De ufo is bijna uitgegraven en het kwaad openbaart zich. De laatste 150 bladzijden zijn spannend, hoewel niet altijd geloofwaardig.

Haven ligt zo’n dertig kilometer van Derry en daarmee midden in het King universum. Tommyknockers staat dan ook vol met verwijzingen naar andere boeken. Dodelijk dilemma, Ogen van vuur, It (prachtig fragment als een van de twee tieners rijdend door Derry een grijnzende clown met in zijn hand een tros ballonen uit een open riool deksel zien komen) en natuurlijk de Donkere Toren (Gard die zich afvraagt hoe hij raak geschoten heeft “Ik ben geen scherpschutter”).

(Stephen King – Tommyknockers)

Terug naar Midden-Wereld, de wereld van De donkere toren. Chronologisch hoort De wind door het sleutelgat tussen Tovenaarsglas en Wolven van de Calla. Deel vierenhalf zeg maar. Maar ook zelfstandig te lezen, aldus Stephen King in het voorwoord. Daar heb ik toch mijn twijfels over, je mist teveel achtergrond.

Een heel sterk verhaal is het niet, meer nostalgie naar de reeks dan echt spannend. En eigenlijk drie verhalen verpakt als een ui. De buitenste schil is het verhaal van Roland en zijn ka-tet die onderweg langs de straal overvallen worden door een starkblast, een winterse storm. Eenmaal een schuilplek gevonden verteld Roland het tweede verhaal, een verhaal dat zich afspeelt vlak na de gebeurtenissen uit Tovenaarsglas als de jonge Roland er op uitgestuurd wordt om een huid-man, een soort weerwolf, te vangen. Het binnenste verhaal is het titelverhaal, De wind door het sleutelgat, dat de jonge Roland verteld aan een jongen die zijn vader verloren heeft door de huid-man, een verhaal dat de jonge Roland weer van zijn moeder gehoord heeft. Over een jongen die door Randall Flagg misleid wordt en in het bos overvallen wordt door een starkblast. En zo valt alles weer samen. Veel verwijzingen die de lezers van De donkere toren doen glimlachen, verwijzingen die doen terugverlangen naar De donkere toren. Misschien maar eens herlezen…

De Donkere Toren
1. De scherpschutter
2. Het teken van drie
3. Het verloren rijk
4. Tovenaarsglas
5. Wolven van de Calla
6. Een lied van Susannah
7. De donkere toren

(Stephen King – De wind door het sleutelgat)

Ik kocht seizoen 1 van de televisie serie Haven vanwege de Stephen King link. Voor ik ging kijken besloot ik toch eerst het boek te willen lezen waar de serie op gebaseerd is, De Colorado Kid. Een dunne King, en tevens een die stevig bekritiseerd is. Weinig spanning, geen moord of doodslag, geen bovennatuurlijke zaken of monsters. Eigenlijk niets meer dan twee oude mannen, de journalisten Dave Bowie en Vince Teague, die een verhaal vertellen aan hun jonge stagiaire. Als verstokte King fan vraag je je af in hoeverre de De Colorado Kid niet ook via een opbergkast in een hamburgertent in Maine beland is, of anders via zo’n dimensie poort uit De Donkere Toren reeks. En misschien zijn die twee wel het zelfde.

Van de televisieserie Haven zag ik ondertussen ook de eerste aflevering. Alleen Vince Teague maakte kort zijn opwachting, Dave Bowie heet in de serie ook Teague van zijn achternaam en beide broers zijn journalist. De eerste aflevering beviel goed en smaakt naar meer maar behalve een enkele naam heeft het niks met het boek De Colorado Kid te maken. Niet erg, wel appart.

(Stephen King – De Colorado Kid)