Tag Archives: King. Stephen

Joyland

JoylandStephen King‘s nieuwste roman Joyland is (voorlopig) alleen als papieren boek te verkrijgen. Niet als e-book. En dat terwijl King altijd erg enthousiast is geweest over e-books. Het boek (verhaal?) The Plant werd in 2000 in wekelijkse porties via zijn eigen website wereldkundig gemaakt, lezers konden een abonnement op de afleveringen nemen, en later verscheen Riding the Bullet als exclusieve e-book uitgave (maar ondertussen ook gewoon op papier verkrijgbaar). En afgelopen jaar heb ik diverse korte verhalen gelezen, bijvoorbeeld Mile 81 of In the tall grass, die exclusief als e-book verschenen.

Maar King heeft een reden. Het gaat slecht met de boekwinkels en King wilt dat je als lezer weer eens de deur uit gaat, de geur van papier op snuift, een boek oppakt, een boek voelt en , uiteindelijk, een boek afrekent. En ik heb het geprobeerd hoor, maar de lokale AKO had slechts de Nederlandse vertaling liggen, waarbij de uitgever de prachtige cover heeft vervangen voor een weinig zeggend plaatje in een poging de lezer te laten denken dat Joyland een dunne versie van It is. Dus toch maar weer internet op gegaan en de Engelstalige versie besteld. Scheelt nog bijna de helft in aanschafprijs ook.

Maar het gaat om de inhoud. Joyland werd geschreven voor uitgeverij Hard Case Crime, net als eerderDe Colorado Kid. Geen horror dus maar noir. Vergeleken met De Colorado Kid is Joyland beter. Meer crime, meer noir, meer mysterie.

En als altijd zijn er weer de kleine verwijzingen naar De Donkere Toren (en misschien wel duidelijker omdat ik Joyland in het Engels las). Als Devin Jones een voorspelling krijgt van de waarzegster van het amusements park “I see danger for you, Jonesy. Sorrow and danger.”, verwacht hij even dat ze vervolgens gaat zeggen “Beware the dark stranger! He rides a unicycle!”.

Stephen King mag dan niet geslaagd zijn om mij naar de boekwinkel te krijgen en een boek te kopen, het is hem wel gelukt om mij weer eens een papieren boek te lezen en het met een zucht dicht te slaan na de laatste bladzijde. Door zowel het verhaal als de prachtige cover heb ik het gevoel weer eens een écht boek te hebben gelezen.

(Stephen King – Joyland)

In the tall grass

In the tall grassNog zo’n boekje. Ditmaal geschreven door Stephen King samen met zoon Joe Hill. Niet te bepalen wie wat geschreven heeft. Vermoedelijk haalt zoon Joe het horror gehalte bij pa weer boven want in tijden niet zo’n ouderwets goed horrorverhaal van King gelezen. Children of the Corn meets Tommyknockers. Zoiets.
Als bonusfragmenten dit keer voorpublicaties van Stephen King‘s Doctor Sleep, de prequel van The Shining die in september 2013 moet verschijnen, en Joe Hill‘s NOS4A2 wat in april 2013 moet verschijnen. Vooral die laatst maakt gezien de rare titel nieuwsgierig.
Overigens lees ik dit soort fragmenten nooit.

(Stephen King & Joe Hill – In the tall grass)

A face in the crowd

A face in the crowdNet zo’n boekje als Mile 81, een kort verhaal gevolgd door een, of in dit geval enkele, fragmenten van binnenkort te verschijnen boeken. Eerder schreef Stephen King samen met Stewart O’Nan Faithful, een non-fictie verhaal over de Boston Red Sox in 2004. A face in the crowd is wel fictie en leest als een typisch Stephen King verhaal. Man kijkt honkbal en ziet telkens allerlei bekenden in het publiek. Na afloop denk je “ja, natuurlijk”. De binnenkort te verschijnen boeken (blijkbaar voor het eerst als e-book) betreffen The Talisman en Black House, beide door Stephen King geschreven met Peter Straub. Wat dat betreft komt Stewart O’Nan er bekaaid af, geen idee wat zijn bijdrage aan het verhaal is en ook al geen promotie voor zijn eigen boeken.

(Stephen King & Stewart O’Nan – A face in the crowd)

Tommyknockers

TommyknockersHet was een klein fragment in De wind door het sleutelgat, in het verhaal over de huidman, waardoor ik aan de Tommyknockers moest denken.

‘Een scheur in het zout en een groen licht dat erdoor naar buiten scheen. Eerst fel en daarna zwak. Fel, zwak. Als een hartslag. En… het praat tegen je’

Als ik vervolgens in de bibliotheek het boek tegenkom blijkt het zich in Haven af te spelen. In de hoop dat Tommyknockers meer duidelijk maakt over de televisieserie Haven dan het boek waarop dat gebaseerd is, De Colorado Kid, besluit ik het te herlezen.

In mijn herinnering las ik het boek toen ik een jaar of 15, 16 was. Tommyknockers, toen nog gewoon De gloed geheten, verscheen echter pas in 1988 in vertaling. Ik moet dus 17 of 18 geweest zijn toen ik het voor het eerst las, en misschien nog iets ouder. Dat gebeurt mij dus vaker.

Uiteindelijk viel het herlezen, zoals ook wel vaker, tegen. Om te beginnen is het Haven uit Tommyknockers een ander Haven dan dat uit de televisieserie. Niet erg, wel jammer. Ergens.

Het grootste probleem met Tommyknockers is de structuur van het boek. Het verhaal wordt in drie delen verteld. Het eerste is de ontdekking van de ufo. Het duurt lang voor Bobby en Gard samen zijn en gaan graven. Tot die tijd veel, voor mijn gevoel overbodige, avonturen van een dronken Gard. Zodra deel een dan eindelijk op gang komt stokt het verhaal en begint deel twee, Verhalen uit Haven. Bergen verhalen over het stadje en zijn inwoners. Soms aardig, soms overbodig. In het derde deel tenslotte, na bijna 400 bladzijden, zijn we weer terug bij Bobby en Gard. De ufo is bijna uitgegraven en het kwaad openbaart zich. De laatste 150 bladzijden zijn spannend, hoewel niet altijd geloofwaardig.

Haven ligt zo’n dertig kilometer van Derry en daarmee midden in het King universum. Tommyknockers staat dan ook vol met verwijzingen naar andere boeken. Dodelijk dilemma, Ogen van vuur, It (prachtig fragment als een van de twee tieners rijdend door Derry een grijnzende clown met in zijn hand een tros ballonen uit een open riool deksel zien komen) en natuurlijk de Donkere Toren (Gard die zich afvraagt hoe hij raak geschoten heeft “Ik ben geen scherpschutter”).

(Stephen King – Tommyknockers)

De wind door het sleutelgat

De wind door het sleutelgatTerug naar Midden-Wereld, de wereld van De donkere toren. Chronologisch hoort De wind door het sleutelgat tussen Tovenaarsglas en Wolven van de Calla. Deel vierenhalf zeg maar. Maar ook zelfstandig te lezen, aldus Stephen King in het voorwoord. Daar heb ik toch mijn twijfels over, je mist teveel achtergrond.

Een heel sterk verhaal is het niet, meer nostalgie naar de reeks dan echt spannend. En eigenlijk drie verhalen verpakt als een ui. De buitenste schil is het verhaal van Roland en zijn ka-tet die onderweg langs de straal overvallen worden door een starkblast, een winterse storm. Eenmaal een schuilplek gevonden verteld Roland het tweede verhaal, een verhaal dat zich afspeelt vlak na de gebeurtenissen uit Tovenaarsglas als de jonge Roland er op uitgestuurd wordt om een huid-man, een soort weerwolf, te vangen. Het binnenste verhaal is het titelverhaal, De wind door het sleutelgat, dat de jonge Roland verteld aan een jongen die zijn vader verloren heeft door de huid-man, een verhaal dat de jonge Roland weer van zijn moeder gehoord heeft. Over een jongen die door Randall Flagg misleid wordt en in het bos overvallen wordt door een starkblast. En zo valt alles weer samen. Veel verwijzingen die de lezers van De donkere toren doen glimlachen, verwijzingen die doen terugverlangen naar De donkere toren. Misschien maar eens herlezen…

De Donkere Toren
1. De scherpschutter
2. Het teken van drie
3. Het verloren rijk
4. Tovenaarsglas
5. Wolven van de Calla
6. Een lied van Susannah
7. De donkere toren

(Stephen King – De wind door het sleutelgat)