Alweer een nieuwe Stephen King verhalen bundel. Dit keer een dunnetje, twee verhalen waarbij het bonusverhaal langer is dan het titelverhaal.
Het titelverhaal valt mij enigszins tegen, meer een vingeroefening. Een zwak verhaal in vergelijking met de bundel verhalen van afgelopen november.
Blockade Billy is beter. Een honkbalverhaal, zoals eerder Het meisje dat hield van Tom Gordon. Maar dan toch nog wat meer honkbal. En toch ook lang niet zo rauw en duister als Aardedonker, zonder sterren.
Uitermate vriendelijk geprijsd, dat dan weer wel.

(Stephen King – Eenmalige zonde)

[Al lezende kreeg deze beschouwing zijn vorm]

En meteen maar door met de nieuwste Stephen King. Een risico. Lisey’s verhaal las ik niet uit, Duma sloeg ik daarom maar over, evenals de verhalenbundel Na zonsondergang en in Gevangen ben ook nooit verder gekomen dan een bladzijde of 300. Maar Aardedonker, zonder sterren is een verhalenbundel met vier langere verhalen, en die langere verhalen leveren meestal wel aardige verfilmingen op. Ik lees ze liever eerst voor ik de film zie.
Jammer alleen van die spuuglelijke cover.

1922
Het platte land 1922. Een man vermoord zijn echtgenoot. Wat volgt is een prima verhaal dat ergens aan Edgar Allen Poe doet denken. En volgens mij zit er een prima film in.

Grote Trucker
Een schrijfster, van het soort die thrillers voor oudere dames schrijft, wordt na afloop van een lezing verkracht. King beschrijft het allemaal vrij rauw. Schrijfster overleefd het voorval en neemt wraak, daarbij geholpen door haar pratende kat en haar TomTom, die meer doet dan alleen richting geven.

De verlenging
Het beste verhaal tot nog toe, en nog eens het kortste ook, slechts 35 pagina’s. Maar een Derry verhaal! En zijn eigenlijk niet alle Derry verhalen goed? Dave Streeter heeft kanker, tot hij de handelaar in verlengingen tegenkomt.

Zijn wangen waren ingevallen, zeker niet bol, en zijn ogen wezen omhoog bij de hoeken, waar het wit overging in een onaangenaam en – ja, het was waar – kankerachtig zwart. hij zag eruit als de minst leuke clown van de wereld die de helft van zijn schmink had afgedaan.
‘Je tanden,’ zei Streeter stompzinnig. ‘Die hebben scherpe punten.’

Alsof Pennywise weer terug is in Derry, in een nieuwe hoedanigheid, met een nieuwe missie. Bovendien wordt er ook nog eens verwezen naar de overstroming van Derry in de jaren tachtig.
Als kers op de appelmoes wenst Streeter zijn vriend Tom Goodhugh ook nog eens lange dagen en aangename nachten.

Een goed huwelijk
Wat als blijkt dat je man een lang gezochte seriemoordenaar blijkt te zijn? Goed en geloofwaardig uitgewerkt. En King blijft met zijn tijd mee gaan:

Ze zag dat Google haar meer dan vijf miljoen hits gaf: o almachtige Google, zo royaal en verschrikkelijk. Maar om de eerste hit moest ze lachen; die nodigde haar namelijk uit om Majorie Duvall op Twitter te volgen.

(Stephen King – Aardedonker, zonder sterren)

[Al lezende kreeg deze beschouwing zijn vorm]

Tussen 25 maart en 26 augustus 1996 verscheen er maandelijks een dunne pocket met daarin een aflevering van de serie thriller De groene mijl. Ik heb ze toen alle zes gespaard maar nooit gelezen. Ik wilde ze alle zes hebben en dan in één keer door kunnen lezen, maar toen deel 6 eindelijk uit was las ik wat anders en De groene mijl raakte in de vergeethoek. Later was er de film The green mile, een van de betere Stephen King verfilmingen. De betere films zijn vaak naar mindere boeken, de betere boeken leveren vaak mindere verfilmingen op.

De film is ondertussen genoeg naar de achtergrond gezakt om de boekjes eens te gaan lezen. En aangezien het een serie thriller is, is een serie recensie misschien ook wel een goed idee.

Continue reading →

De vijfde hoofdzonde is gemakzucht, het vijfde deel in de serie De zeven zonden van poemapockets is Secret window van Stephen King. Eigenlijk een verhalenbundel met twee verhalen daarin, eerder uitgegeven als Tweeduister. En die stond al in de kast, dus gemakzuchtig als ik ben heb ik die uit de kast getrokken.

Het eerste verhaal uit die bundel is De engelieren. Minstens een keer gelezen, en minstens twee keer de verfilming gezien. Gemakzuchtig als ik ben sla ik die deze keer over. Secret window heb ik echter nooit gelezen, nog gezien (verfilmd met Johnny Depp). In de uitgave uit 1990 heet het verhaal overigens nog Het geheime raam. Het is een vorm van gemakzucht waardoor uitgeverijen er voor kiezen om de titel van de verfilming als boektitel te nemen. De originele titel van Het geheime raam luidt trouwens Secret window, secret garden.

Al lezende besef ik dat er twee soorten Stephen King verhalen zijn. Verhalen waar de werkelijkheid verdraaid is, zoals bijvoorbeeld De engelieren en The mist, en verhalen die de psyche van de mens verkennen, Het meisje dat hield van Tom Gordon, Lisey’s verhaal en het nu gelezen Secret window. Die eerste categorie bevalt mij duidelijk beter.

Secret window is een Jekyll en Hyde variant, het verband met gemakzucht als vijfde hoofdzonde wat mij betreft te ver gezocht. Of misschien was die keuze er ook wel een van gemakzucht, wie zal het zeggen?

(Stephen King – Secret window)

Natuurlijk is Het het engste Stephen King boek en Pennywise de allermooiste bad guy, maar Het is meer dan dat. Het is vooral ook een boek over herinneringen, over jeugd en over vergeten. En ook een boek dat aanzet om te herinneren.

Zo herinner ik mij ineens weer de bibliotheek uit mijn jeugd: kaartenbakken om boeken op te zoeken, microfiches met oude kranten, de gewijde stilte, regen op de glazen dakkoepels, ouderwets afstempelen met een datumstempel.

Ik herinner mij de film die ik ooit zag en dacht het boek nooit gelezen te hebben. Maar tijdens het lezen kwamen er toch herinneringen naar boven, misschien dat ik ooit wel de (veel kortere) eerste druk bij de bibliotheek vandaan gehaald heb.

En lezen brengt ook herinneringen van recentere datum weer naar boven, herinneringen aan De donkere toren, aan De beproeving en aan Derry verhalen zoals Insomnia.

Ben ik alleen nog benieuwd hoe ik de recente lezing van Het later zal herinneren.

(Stephen King – Het)