Larsson. Stieg

Niks te dik dit keer, vanaf de eerste bladzijde gaat het achtbaankarretje verder waar het in De vrouw die met vuur speelde gebleven was om pas na vele onverwachte, adembenemende wendingen aan het einde van de rit te komen. En net zoals bij een goeie achtbaan wil je dan nog maar een ding: Nog een keer!

Eigenlijk vormen De vrouw die met vuur speelde en Gerechtigheid één boek, verdeeld over ruim 1200 bladzijden. Voor het leesgemak is dat dan verdeeld over 2 delen. Nadeel is dan dat open einde, en dat als je Gerechtigheid na enige maanden gaat lezen je je afvraagt wie wie ook alweer was. Maar eigenlijk is dat het enige minpuntje op dit slotdeel van de Millennium trilogie.

(Stieg Larsson - Gerechtigheid)

Was Mannen die vrouwen haten mij toch iets te dik, opvolger De vrouw die met vuur speelde is zowel te dik als te dun.

Te dik aangezien het 180 bladzijden duurt voor er eindelijk vaart in het verhaal komt. Tot die tijd is het Salander gaat op vakantie, Salander koopt een huis, Salander gaat naar IKEA (waarbij vrijwel elk meubeltje en kussentje beschreven wordt), Salander koopt kleren (inclusief een beha die ze weer weg gooit). Zie: dat past dus allemaal in één zinnetje. Voor het vervolg maakt het niet uit.

Te dun aangezien het boek een open einde heeft waar je U tegen zegt. Derde en laatste deel van De Millennium Trilogie gaat ongetwijfeld beginnen met een lange inleiding om dat alles weer af te ronden voor het echte verhaal kan beginnen, waarmee ik dus nu de voorspelling doe dat ook die te dik zal zijn.

Recensenten mogen graag schrijven dat een thriller leest “als een ritje in een achtbaan”. De vrouw die met vuur speelde is dan een achtbaan die onder een heel flauw stijgingspercentage omhoog getakeld word, en die na de looping onverwacht tot stilstand komt. Bij Walibi zouden ze hem terugsturen.

(Stieg Larsson - De vrouw die met vuur speelde)

Thrillers, en met name Scandinavische thrillers, zijn mij vaak te dik. Vijfhonderd tot zeshonderd bladzijden zijn vaker regel dan uitzondering. Meestal vind ik tweehonderd tot driehonderd bladzijden genoeg voor een thriller, meer maakt het er meestal niet beter op. Toen in 2006 Mannen die vrouwen haten verscheen heb ik die dan ook, ondanks lovende kritieken, lekker gelaten voor wat het was, want 560 bladzijden.

Maar nu het laatste deel van de Millennium trilogie is verschenen, net als de twee voorgaande delen bejubeld in de media, en MDVH ter kennismaking slechts tien euro kost heb ik mij toch maar gewaagd aan deze dikke pil van Stieg Larsson.

Enerzijds is MDVH een geweldige thriller, zoals de recensies al vermelden, het leest als een trein, heeft vaart, spanning, ijzersterke karakters, onverwachte plotwendingen, kortom alles wat je van een topthriller mag verwachten.

Anderzijds heb ik toch het gevoel dat het boek bijna honderd bladzijden te lang is. Na bladzijde 476 is de zaak wel opgelost, wat dan volgt is allerlei financieel geneuzel dat weliswaar aardig weg leest maar toch teveel zijspoor is naar mijn smaak.

(Stieg Larsson - Mannen die vrouwen haten)