Meestal is een tweede boek in een serie dikker dan het voorafgaande. Niet bij Poortwachter, het tweede deel van wat een serie van vijf boeken moet worden. En zowaar is dat een keer jammer want iets meer verhaal had dit een beter boek gemaakt. In een kort voorwoord schrijft Kristian Lundberg: “Het idee is dat de vijf delen als opzichzelfstaande verhalen gelezen kunnen worden – maar ook dat het geheel groter wordt dan elk afzonderlijk deel.” Precies zoals ik laatst ook al bij Håkan Nesser constateerde. En toch, wie het voorgaande deel Vuurvreter niet gelezen heeft zal bij Poortwachter met enige regelmaat zijn wenkbrauwen ophalen. En Lundberg schrijft toch al niet voor het grote publiek, daarvoor zijn de tot nog toe vertaalde delen te weinig verhalend, en teveel gericht op mooie zinnen, poëtische vondsten, filosofische bespiegelingen en een aanklacht tegen sociale misstanden.
Het was deze koude, deze wreedheid in maart, die de daklozen bijeen had laten komen voor de gesloten deuren van het Leger [des Heils] – in de hoop dat die open zou gaan en hun allemaal plaats zou bieden. Het is met nachtlogies net als met het geloof; velen zijn geroepen, enkelen zijn uitverkoren.
(Kristian Lundberg – Poortwachter)