Dat is toch mijn favoriete type thriller: politieman van vlees en bloed, geen type “onverwoestbare superheld”, puzzelt naar de oplossing van een misdaad, en de lezer puzzelt mee. Denk aan de Winter, aan Alan Banks, aan Elendur.

Vrijwel dezelfde woorden als bij de vorige drie boeken, toch net even anders. Pleeg ik nu plagiaat op mezelf?

Ik blijf het een vreemde actie vinden. De Nederlandse uitgever van Arnaldur Indriðason beschuldigde Henning Mankell en zijn Nederlandse uitgever van plagiaat. Het graf zou teveel lijken op Moordkuil. Ik vond het een goede reden om Het graf nog eens te lezen.

Na lezing moet ik concluderen dat de verschillen groter zijn dan de overeenkomsten. Moordkuil is een veel beter boek, wat niet zo gek is want Het graf is slechts een kort verhaal. Wel een goed kort verhaal, misschien wel beter dan alles in De jonge Wallander.

Toen ik Het graf in 2004 voor het eerst las was het mijn kennismaking met de Wallander boeken van Mankell. Nu heb ik er zes gelezen en bovendien vrijwel alle afleveringen gezien van de televisie serie waar Mankell de verhalen voor geleverd heeft. Het graf had moeiteloos in de televisie serie gepast, zowel qua plaatsing in tijd als qua lengte van het verhaal. Het had tot gevolg ik meermaals de acteurs uit de serie voor me zag tijdens het lezen.

Ik heb altijd het idee dat thrillers zich niet lenen voor herlezing, maar ik moet zeggen dat ik mij met Het graf prima vermaakt heb.

Het graf werd uitgegeven ter ere van de Maand van het spannende boek 2004.

(Henning Mankell – Het graf)