Hoewel ik weet dat Jan van Mersbergen prachtige romans schrijft lees ik ze niet. Naar de overkant van de nacht bijvoorbeeld, liet ik liggen omdat het met carnaval afspeelt. En ik heb niets met carnaval. Maar de nominatie voor de Libris Literatuurprijs maakt nieuwsgierig.

Net als eerder met Morgen zijn we in Pamplona (ik heb ook niks met boksen en stierenrennen) weet van Mersbergen te verrassen, en te boeien. Naar de overkant van de nacht bijvoorbeeld is een met drank doordrenkte polonaise van verhalen en gevoelens, over vastzitten en weer los geraken. Wederom grootse literatuur, een Libris Literatuurprijs waardig.

(Jan van Mersbergen – Naar de overkant van de nacht)

In juli 2007 deed ik ooit een mail interview met Jan van Mersbergen naar aanleiding van zijn toen nieuwste roman Morgen zijn we in Pamplona. Een gezamenlijke kennis stelde voor dat ik eens wat aandacht aan Jan van Mersbergen zou schenken, en ach waarom niet? Door het interview werd mijn interesse wel gewekt, maar tot lezen kwam het niet. Ondertussen heeft hij alweer een nieuw boek uit, Morgen begint het, en volgen we elkaar op twitter maar nog altijd las ik niets. Tot nu.

Zes stieren, twaalf hoorns en het geluid van vierentwintig hoeven die de keien teisteren.

Prachtig hoe van Mersbergen telkens weer weinig woorden nodig heeft om een beeld te schetsen en hoe hij met weinig woorden een spanning weet op te bouwen, en weet vast te houden. Grootse literatuur.

(Jan van Mersbergen – Morgen zijn we in Pamplona)