Een ideaal boekje om tijdens de nachtdienst te lezen. Niet te dik en met een verhaal over een vrouw die al zeventien nachten niet geslapen heeft. Een schrale troost, het kan dus altijd erger.

Het is een wat wonderlijke uitgave. Een enkel verhaal uit 1990, aangevuld met tekeningen van Kat Menschik. Mooie, jugendstil achtige tekeningen waarbij de relatie tussen illustratie en tekst niet altijd helder is.

In The elephant vanishes maakt Slaap deel uit van deze bundel. De Nederlandse vertaling De olifant verdwijnt bevat echter maar zes verhalen, waar The elephant vanishes er zeventien bevat. Het is niet te hopen dat uitgeverij Atlas er voor kiest om nog tien dunne met illustraties aangevulde boekjes á 15,00 euro op de markt te brengen om ze de ontbrekende De olifant verdwijnt verhalen aan de man te brengen. Hoe aardig het verhaal in Slaap ook is, en hoe aardig de illustraties ook zijn, enigszins bekocht voel ik mij wel.

(Haruki Murakami – Slaap)

Het ritme van de nacht. Sinds ik met enige regelmaat nachtdiensten draai ben ik daar maar al te bekend mee.

“Drie uur in de ochtend! Het donkerste, moeilijkste uur van de nacht. En? Kun je een beetje wakker blijven?”

In After dark neemt Haruki Murakami de lezer mee door de nacht. Het verhaal begint om 23:54 en eindigt om 6:52.

Ook hier begint nu een spiksplinternieuwe dag. Het kan een saaie, vervelende dag worden, het kan ook een dag zijn die in de herinnering voortleeft, in alle betekenissen des woords. Hoe dat ook zij, op dit ogenblik is deze dag nog voor iedereen een onbeschreven, wit blad papier.

Een stoet aan personages bevolkt de nacht; een student, een trombonist, een uitsmijter van een love hotel, een Chinees hoertje, een sararīman en een Chinese gangster op een motorfiets. Tegelijkertijd ligt de zus van de student te slapen en wordt zij gadegeslagen door een gemaskerde man via een niet aangesloten televisie. Klinkt als een Japanse horror film.

After dark is het boek dat Murakami schreef voor 1Q84. In After dark heeft Murakami veel minder tekst nodig om een veel sterker verhaal te vertellen. Toch klinkt in After dark af en toe een aankondiging van wat in 1Q84 komen gaat.

Takahashi hangt op, klapt zijn mobieltje dicht en steekt het weer in zijn zak. Hij staat op van de bank, rekt zich eens flink uit en kijkt omhoog. De lucht is nog donker. Dezelfde driedaagse maan als daarnet staat nog aan de hemel. Als je vlak voor de dageraad vanuit een hoekje van een wereldstad omhoog kijkt, is het een vreemde gewaarwording om zo’n groot voorwerp zomaar door de lucht te zien drijven.
“Ontkomen kun je niet,” zegt Takahashi hardop terwijl hij naar de maan kijkt.

En je verwacht bijna dat er twee manen aan de hemel staan.

Samen met Kafka op het strand is dit mijn meest favoriete Murakami tot nog toe.

(Haruki Murakami – After dark)

De gebeurtenissen stevenen af op een verbluffend spannende apotheose, en laten de lezer snakkend naar adem achter.

Zo staat het op de achterflap. Ik ben vooral geïrriteerd na het lezen van het tweede deel van 1q84. Voor vijftig euro krijg je twee/derde boek, van ruim achthonderd bladzijden, met niks geen verbluffend spannende apotheose. En dan maar hopen dat het derde deel wel tot een verbluffend spannende apotheose leidt. En eigenlijk heb ik helemaal geen zin meer om nog eens vijfentwintig euro neer te tellen, en nog eens vierhonderd bladzijden vol slap esoterisch geleuter en herhalingen door te worstelen.

(Haruki Murakami – 1q84 – Deel 2)

1q84 luidt de titel van de nieuwe Haruki Murakami. Qutienvierentachtig. Een trilogie waarvan de eerste twee delen als cassette met twee delen uitgebracht is. Op deel 3 moeten we wachten tot voorjaar 2011.

Na lezing van deel 1, april-juni, hou ik vooral het gevoel over dat ik 1/3 roman gelezen heb. Allerlei bekende Murakami elementen duiken op en het boeit ook wel, maar een verhaal wil het vooralsnog niet worden. Deel 1 eindigt overigens ook nog eens half juli. Hopelijk vormt deel 1 samen met deel 2 wel een samenhangend verhaal, en niet slechts 2/3 van een roman, anders is het lang wachten tot voorjaar 2011.

Bij de Little People moet ik dan vooral denken aan kinderspeelgoed.

(Haruki Murakami – 1q84 – Deel 1)

Leuk hoor, zo’n filosofisch meesterwerk, maar soms wil je gewoon alleen maar een goed verhaal lezen. Ontspannen lezen in plaats van inspannend lezen. Haruki Murakami leek mij daar een prima keuze voor, en De jacht op het verloren schaap stond sinds 31-08-2007 ongelezen in de kast. (leuk als je het kassabonnetje er tussen laat zitten)

De jacht op het verloren schaap is ook een prima keuze, maar bleek evengoed toch nog de nodige filosofische bespiegelingen te bevatten. Over waarom dingen een naam nodig hebben bijvoorbeeld.

‘Zoet maar, zoet maar,’ zei de chauffeur in de richting van de kat, maar hij stak er wijselijk zijn handen toch maar niet naar uit.
‘Hoe heet hij?”
‘Niets. Hij heeft geen naam.’
‘Hoe roept u hem dan?’
‘Ik roep hem niet,’ zei ik. ‘Hij bestaat gewoon.’
‘Ja, maar hij zit toch niet de hele tijd stil? Hij beweegt zich toch uit eigen vrije wil? Het wil er bij mij niet in dat iets dat zich uit eigen vrije wil kan bewegen, geen naam heeft.’
‘Sardines bewegen zich uit eigen vrije wil, maar daarom geef je ze nog geen naam!’

De jacht op het verloren schaap is de eerste Murakami, de eerste althans die vertaald is en als dat aan Murakami ligt blijft dat ook zo. Maar desondanks ook al een echte Murakami. Grappig ook dat het liedje South of the border, ook hier al vernoemd wordt, later in zijn carrière zou dat liedje een compleet boek opleveren.

Het nawoord van vertaler Jaques Westerhoven, inclusief interview met de auteur, is een prima aanvulling. Mooi om een verklaring te lezen voor zijn “langdradige vertaling“.

(Haruki Murakami – De jacht op het verloren schaap)