Het debuut van Jo Nesbø getiteld Vleermuisman verscheen in 2000 in de Nederlandse vertaling bij uitgeverij Signature maar lag al snel in de ramsj. Jarenlang was het boek niet verkrijgbaar totdat uitgeverij Cargo, die in de tussentijd de rechten op de boeken van Nesbø had overgenomen, in juni van dit jaar besloot het boek opnieuw uit te brengen, ditmaal onder de titel De vleermuisman. Vorig jaar november ondernam ik al een poging het boek te lezen, in mei ondernam ik poging twee. En nu bij de derde poging las ik het boek eindelijk uit.

Vleermuisman is geen slecht boek, en een prima debuut, maar toch wilde het boek maar niet pakken. Grootste probleem is dat Nesbø in de vervolgdelen vaak teruggekomen is op het verhaal van deze eerste Harry Hole. Het plot en de afloop zijn daardoor bij voorbaat al bekend. Bovendien is Hole de eerste 250 bladzijden van het boek broodnuchter, en dat maakt hem niet sympathieker. Ook het uitgangspunt van een Noorse politieagent die in Australië een moordzaak oplost is mij iets te ver gezocht. Het is maar goed dat Nesbø, zoals eerder gezegd, met elk boek beter wordt.

(Jo Nesbø – Vleermuisman)

Jo Nesbø lijkt met ieder boek beter te worden. De verlosser is deel 6 in de reeks met inspecteur Harry Hole en wat mij betreft de beste tot nog toe. Geen teveel aan verhaallijnen meer maar evengoed van die rare plotwendingen waar Nesbø patent op lijkt te hebben. Dit keer de moord op een Leger des Heilssoldaat. Nesbø heeft zijn research goed gedaan want een en ander komt realistisch over. Goed om te weten dat ik nog altijd 3 Harry Hole’s te goed heb.

(Jo Nesbø – De verlosser)

De roodborst was goed, Nemesis viel wat tegen maar gelukkig is Dodelijk patroon een afsluiting van de Oslo trilogie zoals je alleen maar wensen kan. Dit keer geen overdaad aan verhaallijnen of bizarre plotwendingen, wel een uiterst sterk plot met een goeie twist. De eindconfrontatie tussen Harry Hole en Tom Waaler is de kers op de appelmoes.

De Oslo trilogie:
1. De roodborst
2. Nemesis
3. Dodelijk patroon

(Jo Nesbø – Dodelijk patroon)

Trilogieën van Zweedse misdaadauteurs zijn in. Na het succes van de Millennium trilogie van Stieg Larsson wil iedereen een graantje meepikken. Jens Lapidus bijvoorbeeld, met zijn Stockholm trilogie. En dus dacht uitgeverij Cargo “weet je wat, we brengen een herdruk uit van deel drie, vier en vijf uit de Harry Hole reeks van Jo Nesbø en noemen dat de Oslo trilogie.”
Bij een eerdere herdruk van De roodborst werd nergens vermeld dat dat deel 1 van een trilogie betrof, en op de toen gelijktijdig door Cargo uitgegeven titel Dodelijk patroon stond ook niet dat dat deel 3 was. Laat staan dat vermeld werd dat het bij uitgeverij Signature verschenen tweede deel Zes seconden te laat niet langer leverbaar was. Maar goed, dankzij de trilogieënhype zijn alle drie de delen nu voor een zacht prijsje te koop, ook Zes seconden te laat onder de nieuwe titel Nemesis.

* * * SPOILER ALERT!! * * *

Over naar het verhaal. Net als De roodborst is Nemesis teveel van het goede. En ook nog eens net wat minder. Twee zaken spelen zich af. Een serie bankovervallen, waarvan de eerste achteraf geen overval was maar een moord. Erg ver gezocht. En dan de zelfmoord van een oude vlam van Harry Hole. Die blijkt toch vermoord te zijn. Door een ex-vriendje. Of nee, door een ander ex-vriendje die haar aan de drugs bracht. Of nee, misschien toch door Harry Hole zelf in een dronken bui. Of nee, het was toch zelfmoord. En wraak. Ver gezocht, erg ver gezocht.

De rode draad die dit boek deel twee van trilogie moet maken is een erg minimaal draadje, meer voor de vorm dan voor de inhoud erbij gehaald.

Harry Hole blijft een sterk karakter, er zit prettige humor in, en Dodelijk patroon zal ik ook zeker lezen, al is het maar om te weten hoe of het afloopt tussen Harry Hole en Tom Waaler. Jeroen van de Dodo vond de nieuwe Nesbø (zonder Harry Hole) Amerikaans aandoen en leest liever een Harry Hole, voor mij waren de bizarre plotwendingen in Nemesis al te Amerikaans.

De Oslo trilogie:
1. De roodborst
2. Nemesis
3. Dodelijk patroon

(Jo Nesbø – Nemesis)

Telkens weer moest ik tijdens het lezen van De roodborst denken aan een aflevering van Gordon Ramsay’s Kitchen Nightmares. Die met die met die Franse top chef. Maaltijden met wel 20 verschillende smaken maakte die, en maar niet begrijpen waarom de klanten weg bleven.

De Noor Jo Nesbø stopt ook veel te veel in zijn boek. En zoals de maaltijden van de Franse kok op zich prima smaakte, zo is ook De roodborst op zich een prima boek. Alleen, het is teveel. En dan raken smaken en verhaallijnen ondergesneeuwd. Als lezer weet je nu al wie “de prins” is, en wat zijn rol is in de dood van Ellen, de collega van speurder Harry Hole die centraal staat in de boeken van Nesbø. Maar voor Harry Hole daar zelf achter is zal je je als lezer eerst nog door Zes seconden te laat en Dodelijk patroon heen moeten werken.

Niet dat dat erg hoeft te zijn, mits deze boeken net zo goed zijn als De roodborst. En waarom zou dat niet? De roodborst is een prima thriller, boeiende karakters, flitsende plotlijnen en een fraai stukje geschiedenis op de koop toe. Toch blijft het gevoel dat een beetje minder het boek een beetje beter zou hebben gemaakt.

De Oslo trilogie:
1. De roodborst
2. Nemesis
3. Dodelijk patroon

(Jo Nesbø – De roodborst)