Paolini. Christopher

Ook na lezing van Oudste, het tweede boek van Christopher Paolini, tevens het tweede deel van de Erfenis trilogie, ontkom ik niet aan het idee dat Paolini slechts een ghostwriter is. (Hahaha, een ghostwriter die een fantasyroman schrijft)
Dat een linguïst als Tolkien complete talen schiep voor zijn beroemde boek was niet zo verwonderlijk, hij was tenslotte hoogleraar in de Engelse taal- en letterkunde. Christopher Paolini echter kwam niet verder dan de middelbare school, maar de door hem ontworpen oude taal, de taal van de dwergen en de taal van de urgals zien er, voor een linguïstische leek als ik ben, kloppend en compleet uit. Terwijl nergens uit blijkt dat hij daarvoor hulp van anderen heeft ingeroepen.
Er zijn meer dingen. Elementen uit de opleiding van Eragon bij de elfen die enkel geschreven kunnen zijn met veel kennis van veel. De omschreven wereld van Alagaesia is zo compleet dat ik mij blijf afvragen of iemand zó jong dat allemaal wel verzonnen en uitgewerkt kan hebben.

Maar genoeg over mijn complot theorie, het gaat om de inhoud en die is wederom verrassend goed. De hoofdmoot van het verhaal gaat over de opleiding die Eragon krijgt bij de elfen. (denk aan The Bride in de leer bij Pai Mei in Kill Bill 2, of meer nog: Luke Skywalker in de leer bij Yoda op Dagobah in The Empire strikes back) Daarnaast verteld het boek over de tocht van neef Roran, met de bewoners van het dorp Carvahal in zijn kielzog, naar de rebellen in Surda. Wat Oudste boven de middelmaat doet uitsteken zijn de onverwachte wendingen die het verhaal zo af en toe neemt, al had ik niet verwacht dat de identiteit van Eragons vader bekend zou worden in dit boek. Dat laatste leek mij meer wat voor het slot, als Eragon en Galbatorix tegenover elkaar zouden staan en Galbatorix zou zeggen: I am your father LukeEragon. (opnieuw, net als in The Empire strikes back) Maar met de verrassende schrijfstijl van Paolini is het nog niet onmogelijk. Ik moet zeggen dat ik nu al uitkijk naar het derde en laatste deel van de trilogie.

De erfenis trilogie: Eragon (boek1)

(Christopher Paolini - Oudste)

Een bestseller schrijven op je vijftiende, kan dat? Het is het verhaal achter het boek: op zijn zolderkamertje van het ouderlijk huis schreef de 15 jarige Christopher Paolini het fantasyboek dat hij zelf graag zou willen lezen. Een eerste uitgave verscheen in 2002 bij de eigen uitgeverij van zijn ouders, maar al snel werd het boek zo’n succes dat het door een grote uitgeverij werd overgenomen.
Het boek is echter zo volwassen dat ik mij afvraag of het wel echt door een vijftien jarige geschreven kan zijn. Het feit dat de schrijver in Paradise Valley woont maakt het er niet geloofwaardiger op, evenals het feit dat de film wel heel snel na verschijning van het boek in de bioscoop moet gaan draaien. Zou het niet kunnen dat het boek uit de koker van Hollywood komt?
Aan de andere kant, is dat belangrijk? Het boek is geschreven door één schrijver, niet door een scriptfabriek, daarvoor is het teveel één geheel. En laten we die ene schrijver dan voor het gemak maar Christopher Paolini noemen. Bovendien is het een perfecte fantasy roman. Natuurlijk is er de invloed van Tolkien, en meer nog van Het rad des tijds van Robert Jordan. Maar is dat erg als het boek je ’s avonds uit je slaap houdt omdat je nog even verder wilt lezen, en het eerste wat je doet als je ’s morgens wakker wordt is dat je het boek weer oppakt? Ik vind van niet. Voor de film ben ik enigszins huiverig, alleen een Peter Jackson zou het fatsoenlijk kunnen verfilmen, maar ik kijk nu al uit naar Oudste, het vervolg op Eragon.

(Christopher Paolini - Eragon)