Nogmaals Pratchett. Dit keer met De wacht in de hoofdrol. En het beste Schijfwereld boek dat ik tot nog toe las. De titel lijkt dubieus vertaald, het originele Jingo werd een kreet die de NSB voor en tijdens de oorlog gebruikte, Houzee!. Maar o zo toepasselijk. In de zee tussen Ankh-Meurbork en het Arabisch aandoende Klatsch duikt een eiland op en al gauw breekt de spreekwoordelijke pleuris uit met vreemdelingenhaat en dergelijke.
Knap hoe Terry Pratchett de gevoelens na 9/11 beschrijft richting de Arabische wereld, en dat al in 1997. Verder weet hij zowel de aanslag op JFK als de uitvindingen van Leonardo da Vinci, in Houzee! Leonard van Quorm geheten, in zijn verhaal te verwerken en je nog aan het denken te zetten ook.
Het kwam doordat hij wilde dat er samenzweerders waren. Het was veel beter om je voor te stellen dat een stel van hun voorrechten en macht gek en cynisch geworden lieden ergens in een rokerig kamertje zat samen te zweren boven de cognac. Aan zo’n beeld moest je je vastklampen, want deed je dat niet dan kon je wel eens onder ogen moeten zien dat akelige dingen gebeuren omdat heel gewone mensen, van het soort dat de hond borstelde en hun kinderen voor het slapen gaan verhaaltjes vertelde, er vervolgens op uit gingen om vreselijke dingen te doen tegen andere doodgewone mensen. Het was zoveel makkelijker om te denken dat ZE dat deden. Het was akelig deprimerend om te denken dat WIJ die ZE waren. Als ZE erachter zaten, dan viel er niemand op aan te kijken. Als WIJ het waren, hoe zat het dan met MIJ? Ik ben er immers eentje van WIJ. Dat moet wel. Ik heb me vooral nooit gezien als iemand van ZE. Wij zijn er altijd eentje van ONS. Slechte dingen reken je HUN aan.
Evengoed valt er genoeg te lachen met de hoedjes van lik-me-fezje, de stoethaspelagenda (“Bingelebingeltje Piep!”) en een kort gast optreden van mevrouw Koek (die heeft ze vast zien aankomen).
(Terry Pratchett – Houzee!)
