Een inspecteur Rebus novelle dit keer. Het nawoord van Ian Rankin bevestigd enigszins het vermoeden dat dit soort verhalen slechts opzetjes tot een complete roman zijn. Het thema “verdwijningen” uit De dood is niet het einde vormt uiteindelijk een subplot in de eerstvolgende Rebus roman Dode zielen.

De dood is niet het einde is plezierig vermaak voor een zondagmiddag, en meer moet je ook niet verwachten voor twee en een halve euro.

(Ian Rankin – De dood is niet het einde)

Ik volg niet helemaal de volgorde van de boeken van Ian Rankin, dus dat het volgende deel spannender zou zijn dan Blindeman wist ik eigenlijk al. Maar ik hoopte wel dat het volgende deel dat ik zou lezen wat spannender zou zijn, en gelukkig was dat met Ontmaskering het geval.

Een parlementslid wordt betrapt in een bordeel, buiten staat de pers al te wachten. Zowel de politie, de pers als het parlementslid blijken getipt te zijn over het bordeel. Tegelijkertijd is de politie op zoek naar de moordenaar van een vrouw wiens lijk in de rivier gegooid is. Als na een tijdje de vrouw van het parlementslid op soortgelijke wijze gevonden wordt, lijkt de dader snel gevonden te zijn. En dan moet Rebus ook nog eens een paar gestolen oude boeken zien te vinden.

Rankin weet op knappe wijze de drie zaken met elkaar te verbinden, en doet dat net als in Hand & tand met de nodige humor, waardoor ik wederom een paar keer schaterlachend van dit boek genoten heb.

(Rankin – Ontmaskering)

Blindeman is het minste deel in de reeks thrillers die ik tot nog toe van Ian Rankin gelezen heb. Thriller is ook een beetje groot woord, het boek lijkt vooral een sightseeing Edinburgh. Van de getto’s tot aan de high society wordt wel een bezoekje afgelegd, terwijl John Rebus probeert uit te vinden of een dode junkie nu een overdosis heeft genomen, of is vermoord. Aan het einde van het boek weet je alles van Edinburgh alsof je er net twee weken tijdens je vakantie hebt rondgelopen, maar hoe het nu met die junk zit? Geen idee. Hopelijk is het volgende deel wat spannender.

(Ian Rankin – Blindeman)

Een inspecteur Rebus thriller staat er in kleine lettertjes op de kaft van De gehangene. Een foutje van de uitgever, Een inspecteur Rebus bundel zoals dat op Schuld & boete staat was beter geweest. Want net als Schuld & boete is De gehangene een verhalenbundel, maar daarmee houdt de vergelijking op.
Waar ik de verhaaltjes in Schuld & boete nogal slap vond, zijn de verhalen in De gehangene veel sterker. De lengte zal er mee te maken hebben, maar ook het feit dat het hier toch veel vaker om moordzaken gaat. Bovendien zit er ook veel meer humor in deze twaalf verhalen.
Tegelijkertijd lijdt het boek een beetje aan hetzelfde manco als het recent gelezen De jonge Wallander, alsof de schrijver een aantal opzetten voor een thriller heeft gemaakt maar deze verder nooit heeft uitgewerkt tot complete roman.
Ondanks dat is De gehangene een aangename bundel, ideaal om een Rebusje op te lossen voor het slapen gaan, en dat twaalf avonden lang.

(Ian Rankin – De gehangene)