Robinson. Peter

Het vorige deel, Zondeval, was een prima kennismaking met inspecteur Banks. Deel 5, Schijnbeeld, bevalt mij echter een stuk minder. En dat terwijl de kenners er net zo’n hoge waardering er voor hadden, en het boek bovendien bekroond werd met de Arthur Ellis Award for Best Crime Novel.

Misschien beviel het verhaal mij wel niet omdat het zich afspeelt tussen kerst en drie koningen. Zoals je Die Hard eigenlijk niet in de zomer moet zien, zo zou je ook geen kerstverhalen moeten lezen in augustus.

Maar wat mij vooral stoorde was dat het meer op een niet verfilmd script voor een aflevering Midsomer Murders leek, dan op een misdaadroman. Al die bordkartonnen karakters die maar niet echt tot leven kwamen en allemaal potentiële daders waren. En steeds maar weer de kroeg in voor bier, whiskey en sigaretten, tot de dader min of meer uit de lucht komt vallen.

Bij Zondeval vlogen de rock ‘n roll platen om je oren, dit keer is het enkel klassiek wat beluisterd wordt. Jammer dan dat de vertaler en/of de drukker het “Kwartet voor het einde der tijden” tot een onderdeel van de Messiah maken, en niet toeschrijven aan Messiaen.

(Peter Robinson - Schijnbeeld)

Dat is toch mijn favoriete type thriller: politieman van vlees en bloed, geen type “onverwoestbare superheld”, puzzelt naar de oplossing van een misdaad, en de lezer puzzelt mee. Denk aan Wallander, aan Morse, aan Rebus.

Tijdens het lezen van Zondeval dwaalden mijn gedachten regelmatig af naar Het schervengericht. Dat lag niet aan de inhoud of de schrijfstijl van Peter Robinson, hoewel dat laatste er toch wel iets mee te maken heeft. Robinson is nogal een muziekliefhebber, en de songtitels vliegen om je oren. Bij The Hurdy gurdy Man van Donovan of And Your bird Can Sing van The Beatles moet ik direct weer denken aan Maddox en Woodehouse, zoals ik daar ook aan moest denken toen inspecteur Banks op zijn reis naar Canada Tess of the d’Urbervilles van Thomas Hardy meenam, in 1979 verfilmd door Roman Polanksi na zijn vertek uit Amerika. In Het schervengericht wordt gesproken over Cyn of the windmills, hoofdrolspeelster Nastassja Kinski moet het doen met de naam Stassja.

Ondanks die afdwalingen, het bewijst nog maar eens hoe goed Het schervengericht is, is Zondeval een prima kennismaking met de serie rond inspecteur Alan Banks. Dat het het vierde deel in een serie van, ondertussen, zestien boeken is, viel niet te merken. Prima plot waarin de klassenverschillen in Engeland de oorzaak van moord blijken, met zijlijntjes naar huiselijk geweld en extreme religieuze beleving. Gek toch, dat het 18 jaar moet duren voor zoiets vertaald wordt.

(Peter Robinson - Zondeval)