Schippers. K.

You are currently browsing articles tagged Schippers. K..

Stil maar

Niemand die kleur zo tot leven weet te wekken met taal als K. Schippers. Uit Poeder en wind staat mij een zin bij waar dat het geval is, en ook in de bundel Stil maar is dit het geval. Al die verhalen en beschouwingen zijn zwart/wit qua kleurstelling, soms sepia tinten, en dan in eens zo’n zin:

Het is prachtig weer, haar blauwe jas en rode muts steken scherp bij het zonlicht af.

De kleuren spatten bijna van het papier af. Ik moet maar eens op zoek gaan naar die eerdere bundels verhalen en beschouwingen.

(K. Schippers - Stil maar)

Zilah

Zilah van K. Schippers verscheen in 2003, en toen dacht “die moet ik lezen.” Maar zoals vaker kwamen er andere boeken en raakte Zilah in vergetelheid. Tot ik bedacht dat er een roman is waarin iemand de Nederlandse taal verwerft, en ik die eens zou moeten lezen, als woordlogger.

Van wie is de taal? Dat is de grote vraag in Zilah. Hoofdpersoon Zilah doet wel eens een klusje voor haar broer die een reclamebureau heeft. Als zij het door haar bedachte biermerk Dom Blondje laat registreren bij het merkenbureau laat zij voor de grap ook De Nederlandse Taal vastleggen. Tegelijkertijd zijn een aantal hoge ambtenaren bezig de Nederlandse taal aan de Amerikanen te verkopen om zo de weg vrij te maken voor de invoering van het Engels als nationale taal.

Een interessante, en actuele, vraag die Schippers stelt, maar toch enigszins tegenvallend uitgewerkt. Natuurlijk, Schippers weet prachtig te schrijven, maar voor mijn gevoel ontspoord het boek op het moment dat Zilah de macht over de taal heeft. Van alles begint er op dat moment door elkaar te vloeien, tijd, personages, kleuren, woorden. Nogal chaotisch. Zodanig dat ik zelf de draad kwijt dreigde te raken.

(K. Schippers - Zilah)