Koud Bloed #1

In navolging van een paar literaire sporttijdschriften (Hard gras, De muur) en een literair muziektijdschrift (Wahwah) is er met Koud Bloed nu ook een literair true crime magazine. Vast niet geheel toevallig verschijnt het eerste nummer vlak voor de maand van het spannende boek.

Geïnspireerd door In cold blood van Truman Capote. Dat legt de lat meteen al hoog. A.F.Th. van der Heijden komt met een verhaal gebaseerd op de moord op de keurslager in Geldrop, goed leesbaar, maar hij mag er nog hard aan schaven voor het deel uit kan maken van een nieuw deel Tandeloze tijd. Een viertal gedichten van Jan Schoorl vormen een aardige bijdrage, evenals een kort verhaal van Eva Maria Staal en een, hopelijk vervolg rubriek, Misdaad in muziek van Leo Blokhuis waarin dit keer de ballade Tom Dooley centraal staat. Ook een paar andere vaste rubrieken lijken aan de hand van dit eerste nummer de moeite waard: Het voorwerp (waar van Ledden Hulsebosch om de hoek komt kijken), Misdaadtaal (geschreven door Ewoud Sanders) en De misdaadfilm.

(Koud Bloed – nummer 1 , 2008)

Een soulman in de achterhoek

Oorspronkelijk verschenen vanwege het boekenweekthema van 2006, muziek, nu opnieuw op de markt vanwege het verkrijgen van de Pop Per Prijs 2006. En die prijs kreeg Volkskrant journalist John Schoorl dan met name vanwege de in Een soulman in de achterhoek gebundelde interviews. Vanwege die prijs is de bundel aangevuld met 24 bonustracks, korte verhalen die eerder verschenen in het blad Heaven.

Bij een bundeling muziekverhalen is er altijd weer die ene vraag: doet het verlangen naar muziek? De interviews nauwelijks, ook al zijn ze goed geschreven. Ik ben gewoon niet nieuwsgierig genoeg naar het Nederlandse levenslied of naar militaire blaaskapelmuziek. Maar zo’n interview met Jules Deelder doet wel weer verlangen naar een obscuur stukje bebop.

Nee, dan de bonustracks. Volvette vinyl verhalen! Niks cdtje downloaden en mp3 speler vullen, de naald erin! Prachtige korte verhalen waarin telkens een elpee centraal staat, vaak ééndagsvliegen, en hoe dat dan klinkt. Dit wakkert het verlangen naar muziek aan! Afgelopen week draaide ik met regelmaat Be thankful for what you got van William DeVaughn. Ooit ambtenaar die een elpee opnam en daarmee weken bovenin de charts stond. En ook naar Charley Pride ben ik benieuwd, een zwarte country zanger die het tot in het aartsconservatie country bolwerk ‘Gran Ole Opry’ wist te schoppen, als een baptistendominee die de lokale Ku Klux Klan leidt. Zó hoort een muziekboek te zijn Joost.

(John Schoorl – Een soulman in de achterhoek)