Het boek van andere mensen

“Verzin iemand”, was de opdracht van Zadie Smith aan de 23 schrijvers die een bijdrage geleverd hebben aan Het boek van andere mensen. En niet aan zomaar wat schrijvers. Het boek van andere mensen is een staalkaart van de hedendaagse Engelse en Amerikaanse literatuur.

Van de bekendere schrijvers leveren Dave Eggers, David Mitchell en Zadie Smith zelf prima verhalen af. Jonathan Safran Foer en Nick Hornby vallen enigszins tegen. Zij blijven, net als veel andere schrijvers, teveel in een schets hangen. Er wordt iemand verzonnen, maar daarmee heb je nog geen verhaal. Soms werkt dat, vaker niet.

Andere hoogtepunten komen van Jonathan Lethem, Colm Tóibin en Andrew Sean Greer. Twee bijdragen, van Daniel Clowes en Chris Ware, zijn beeldverhalen die zo in de zone5300 geplaatst zouden kunnen worden. Ook hoogtepunten dus.

Al met al een prima kennismaking met een keur aan schrijvers, waarmee ook nog eens een goed doel geholpen wordt.

(Zadie Smith – Het boek van andere mensen)

Witte tanden

Die boeken die de Volkskrant uitgeeft in samenwerking met Meulenhoff bevallen toch verrassend vaak erg goed. Witte tanden van Zadie Smith is er een uit de serie Van twee werelden, en na vier delen gekocht te hebben besloot ik ze niet verder te kopen. Twijfel of ik ze ooit zou lezen. En de meest recente serie heb ik zelfs geheel laten schieten. Nu denk ik “toch zonde”. Want Witte tanden is goed.

Een multi-culti soap, met humor en cliffhangers, zich afspelend in Londen tussen 1974 en 1992, met uitlopers naar Jamaica 1907, Bulgarije 1945, India 1857, thema’s zoals wetenschap, religie en racisme, en een gigantische hoeveelheid personages die uiteindelijk allemaal in een geloofwaardige climax tezamen komen. En dan te bedenken dat dit een debuut is, van een vijfentwintig jarige.

(Zadie Smith – Witte tanden)