In vergelijking met het vorig jaar gelezen Ode aan Kirihito valt MW enigszins tegen. Slechts een simpele thriller, en grafisch gezien ook geen bijzonderheden. Het meest opvallende is nog de seksuele relatie tussen priester Garai en de gewetenloze seriemoordenaar Michio Yuki. Degelijk leesvermaak, maar meer ook niet.

(Osamu Tezuka – MW)

Tot nog toe heb ik manga altijd aan mij voorbij laten gaan. Cartooneske poppetjes met zaadvragende ogen, was mijn oordeel. Maar de Boeddha reeks van Osamu Tezuka fascineerde mij wel, maar om nu meteen 8 delen daarvan aan te schaffen… Ode aan Kirihito is echter een tweedelige reeks, dus beter te overzien.

Na lezing ben ik helemaal om. Osamu Tezuka, godfather van de manga en degene die de stijl met de grote ogen zo’n beetje uitgevonden heeft, gebruikt verschillende technieken om zijn verhaal te vertellen. soms uiterst realistisch, het andere moment weer uitgesproken cartoon-achtig, vaak ergens daar tussen in.

Ode aan Kirihito verteld het verhaal van de jonge arts Kirihito die door een oudere arts buitenspel gezet wordt omdat hij een bedreiging voor zijn ambities vormt. Wat volgt is een zwerftocht door Japan, Taiwan, het Midden-Oosten en Rhodesië op zoek naar wraak.

Maar Ode aan Kirihito is meer dan dat. Alle zeven hoofdzonden spelen een rol in dit verhaal, er zijn bijbelse vergelijkingen, er is spanning, seks, geweld. En bovenal een goed verhaal dat ruim achthonderd pagina’s de aandacht vast weet te houden.

(Osamu Tezuka – Ode aan Kirihito)