Cop vs Killer

Sterker nog dan in Boks merk je aan Cop vs Killer dat schrijver Simon de Waal zelf werkzaam is als rechercheur. Cop vs Killer is een thriller over een rechercheteam dat jacht maakt op een grote crimineel. Er zit alleen een lek in het team…

Er zit een hoop actualiteit in deze thriller. De liquidatiegolf in de onderwereld, de loverboy problematiek en zelfs de moord op Theo van Gogh:

Onlangs nog was een bekende, kritische filmmaker op klaarlichte dag gruwelijk vermoord, maar in plaats van dat er daadkrachtig werd opgetreden, buitelden de rechercheteams, nationale recherche en de geheime diensten over elkaar heen om maar te kunnen scoren. En ondertussen moesten de broodnodige observatieteams naar een onnodige cursus. Wat zijn nou de echte prioriteiten? vroeg Frank zich af. Genoeg bonnetjes schrijven per jaar, of zorgen dat er echt iets verandert?

Het leest als de frustraties van een echte rechercheur.

Waar de Boks boeken een hippe Baantjer reeks is, is Cop vs Killer een realistische en actuele thriller over de Amsterdamse onderwereld. Een aanrader! Het wordt hoog tijd dat uitgeverij Rothschild & Bach het lang beloofde, voorjaar 2006 zou het al verschijnen, Pentito op de markt brengt.

(Simon de Waal – Cop vs Killer)

De Rembrandtcode

De Da Vinci Code vond ik nogal teleurstellend. Sterker nog, alle variaties die er op volgden heb ik bewust links laten liggen. Als ik in de boekwinkel een boek oppak en woorden als geheim genootschap, graal, jezus, maria, schilderij of code lees is dat reden voldoende om het boek onmiddelijk terug te leggen.

Maar Boks was aardig leesvoer, en ik werd nieuwsgierig naar de samenwerking tussen Dick van den Heuvel en Simon de Waal, en De Rembrandtcode is het meest recente boek in hun reeks rond de apotheker en kriminalist C.J. van Ledden Hulsebosch. Dus las ik weer een boek over schilderijen die geheime codes bevatten, en weer viel het tegen. Thrillers over geheime betekenissen in kunstwerken zijn gewoon niet mijn ding.

Toch is De Rembrandtcode een beter boek dan DVC. Het plot zit een stuk beter in elkaar, de actie is geloofwaardiger en het is sowieso leuk om over Amsterdam in de jaren ’20 te lezen. Bovendien is het speurders duo van Ledden Hulsebosch en Jonathan Saltet reëel genoeg om nog eens een deel uit deze, tot nog toe vierdelige, serie te willen lezen.

De VN Detective & Thrillergids had weinig goeds voor het boek over:

Een goedkope poging tot meeliften met het Rembrandtjaar en de Da Vinci-hype.

Bij dat laatste heb ik mijn twijfels. Ik heb eerder het idee dat Heuvel & de Waal met De Rembrandtcode een poging tot persiflage op de DVC hebben geschreven. Zo zie ik in Amélie Tautou, de zogenaamde dochter van hoofdcommissaris Marcusse, een verwijzing naar een van de hoofdrolspelers uit de DVC film. Audrey Tautou, vooral bekend van haar rol als Amélie in le fabuleux destin d’Amélie Poulain, speelt daarin de rol van politieagente Sophie Neveu.
En zo’n stukje discussie tussen de speurders kan je alleen maar met een glimlach lezen:

‘Heb je nog meer van die onzin? Straks ga je me nog zeggen dat een van de apostelen van Jezus een vrouw was!’
‘Nou, er is een fresco in Milaan…’

En wat het meeliften op het Rembrandtjaar betreft, als de Duitser Jörg Kastner een Rembrandt thriller schrijft (2 sterren in diezelfde Detective & Thrillergids, tegenover De Rembrandtcode nog niet een) , waarom dan twee Nederlandse thillerschrijvers niet? Met eerlijk geld verdienen is niks mis en De Rembrandtcode is gewoon een knap stukje vakwerk.

(Heuvel & de Waal – De Rembrandtcode)

Boks & de lege kamer

Er lopen wat uitmuntende, excentrieke, liefst zelfstandig werkende rechercheurs in Amsterdam rond. De Cock, Grijpstra en de Gier en nu weer Martin Boks. Maar ja, Amsterdam is dan ook een moordstad.

Schrijver Simon de Waal is zelf ook rechercheur zware criminaliteit te Amsterdam. Wanneer hij in 1991 als adviseur bij een film betrokken raakt gaat hij ook zelf schrijven. Baantjer, Grijpstra en de Gier, Russen, Bureau Warmoesstraat, Unit 13, Spangen, voor elke serie schreef de Waal wel één of meerdere afleveringen.
Samen met Dick van den Heuvel schreef hij een serie romans met de apotheker en kriminalist C.J. van Ledden Hulsebosch in de hoofdrol, waarvan De Rembrandt code de meest recente is.
Solo debuteerde de Waal vorig jaar met Cop vs Killer, die meteen werd genomineerd voor de De Diamanten Kogel en De Gouden Strop.

En nu is er dan de tv serie Boks. En hoewel ik Boks & de lege kamer een heel aardig boek vind geloof ik niet dat ik de serie ooit wil zien. Wat een slechte casting! Commisaris Schneider heeft in het boek veel weg van commissaris Van der Scheur uit Russen, gespeeld door Hans Dagelet, in de serie wordt die rol gespeeld door Joost “Erik Engerd” Prinsen. Maarten Spanjer als Boks vind ik ook al geen gelukkige keuze, om over de keuze van Idol Jim als agent Willem maar helemaal te zwijgen.

In het boek merk je van dat soort idioterie gelukkig niks. Boks & de lege kamer is een hippe versie van Baantjer. Vlot geschreven met flink wat vaart. De Waal is begonnen als scriptschrijver en dat merk je, hoewel dat nergens storend is. Er is al een tweede Boks uit, Boks & het verkeerde lijk en voor september staat deel 3 op de verschijningslijst, evenals de Waal’s tweede hardboiled thriller Pentito. Een veelschrijver, die de Waal, blijkbaar heeft een echte rechercheur het lang niet zo druk met de misdaad in moordstad Amsterdam.

(Simon de Waal – Boks & de lege kamer)