Wie zei daar dat sport zo mooi is? Het is afschuwelijk. Maar wat kan hij doen?
De dubbele schaar is niet alleen maar een Tour boek, eerder een sportzomer boek. Naast wielrennen, staan er verhalen in over voetbal, verspringen en schaatsen. (Schaatsen? Sportzomer? Ja! Waarom wordt er eigenlijk niet geschaatst in de zomer, op het zuidelijk halfrond, moet toch kunnen?)
Hoewel ik geen echte sportliefhebber ben heb ik genoten van dit boek. Net als eerder in De proloog mixt Bert Wagendorp feiten met fictie. En dit keer nog overtuigender. Volgens mij komt dat omdat dit keer niet de sporter de hoofdfiguur is, maar de toeschouwer. In drie van de vier verhalen is die toeschouwer een schrijver, 2x een journalist, 1x een aankomend schrijver, en ook in het vierde verhaal loopt er een journalist rond.
Het boek opent sterk met het verhaal De zwever, waarvoor Bob Beamon model stond. Verspringen, de Vietnam oorlog, Jacqueline Kennedy Onassis, black panthers en de eerste Apollo vluchten op geniale wijze vermengt.
De spiegel van Ballangrund, is goed, maar ik heb niet zoveel met schaatsen, zo mogelijk nog minder als met verspringen.
Van de vier sporten in het boek zie ik voetbal nog het meest, niet zo moeilijk want “Voetbal is een testbeeld geworden waar je verveeld langs zapt”, aldus Youp van ‘t Hek. Toch was uitgerekend het voetbalverhaal, het titelverhaal, het minste van de vier. Een beetje bloedeloze nul-nul.
Het verhaal Het Beest tenslotte, over de terugkeer van Greg LeMond in het peloton na een bizar jacht ongeluk is weer geweldig, eindigend met de spannende tijdrit naar Parijs in 1989, waar Laurent Fignon uiteindelijk 8 seconden tekort kwam op Greg LeMond om de Tour op zijn naam te schrijven.
(Bert Wagendorp – De dubbele schaar)